Tags

,

In Boyhood volgen we Mason Evans Jr. (Ellar Coltrane) vanaf zijn zes jaar totdat hij jongvolwassene is. De ouders van Mason zijn gescheiden. Zijn moeder, Olivia (Patricia Arquette) zorgt het grootste deel voor hem en zijn zus, Samantha (Lorelei Linklater), terwijl hun vader, Mason Evans Sr. (Ethan Hawke) hen af en toe meeneemt op leuke uitstapjes. Het leven van Mason en alles wat hij meemaakt, wordt in deze film weergegeven: hoe hij omgaat met de scheiding van zijn ouders, maar ook hoe zijn moeder nieuwe mannen ontmoet en een relatie begint met hen en welke weerslag dat heeft op zijn leven. Ook zijn relatie tot zijn zus wordt belicht en ook die met zijn biologische vader met wie hij en zijn zus toffe uitstapjes doen, maar met wie ze nooit eens praten over het echte leven, volgens hun vader. Het is een ware coming-of-age film, waarin het hoofdpersonage een groei doormaakt zowel op persoonlijk vlak als op intermenselijk vlak.

Herkenbaar, maar met diepgang

Richard Linklater heeft een film gecreëerd die zeer herkenbaar is voor jong en oud. Niet zozeer omwille van dit specifieke verhaal, maar omdat hij in deze film weergeeft dat het leven niet enkel rozengeur en maneschijn is, maar dat het leven zijn ups en downs kent. Soms is er tijd voor een lach en soms voor een traan. Dit merk je ook tijdens Masons levensverhaal, want het liefdesleven van zijn moeder heeft ook weerslag op hem. Zijn moeder heeft geen geluk in de liefde. Ze begint namelijk tijdens haar leven drie langdurige relaties, die alle drie afspringen. Maar ook Mason kent niet altijd geluk in zijn prille liefdesleven. Het meisje in wie hij de liefde van zijn leven ziet, dumpt hem na enige tijd. In de film maakt Mason een grote evolutie door en naarmate hij ouder wordt, hoe meer hij filosofeert over het leven en alles wat er bij komt kijken.

Naast herkenbaar is de film dan ook zeer diepgaand en dit merk je aan de dialogen, vooral wanneer Mason ouder wordt. Een voorbeeld van een dialoog vind je hieronder:

Mason: I just feel like there are so many things that I could be doing and probably want to be doing that I’m just not.
Sheena: Why aren’t you?
Mason: I mean, I guess it’s… just being afraid of what people would think. You know, judgement.
Sheena: Yeah. I guess it’s really easy to say, like “I don’t care what anyone else thinks.” But everyone does, you know?
Mason: Exactly.
Sheena: Deep down.
Mason: I find myself so furious at all these people that I am in contact with just for… controlling me or whatever, but you know, they are not even aware they are doing it.
Sheena: Yeah. [beat] So, in this perfect world, where no one’s controlling you—what’s different? What changes?
Mason: Everything. I mean, I just wanna be able to do anything I want, because it makes me feel alive. As opposed to giving me the appearance of normality.
Sheena: Whatever that means.
Mason: I don’t think it means much.
Sheena: You’re kinda weird, you know that?
Mason: Yeah? Is that a compliment?
Sheena: I don’t know. Do you wanna be weird?
Mason: I mean, I don’t wanna like scare kids at the park, or anything like that. [pause] I really like talking with you. I don’t usually even try to like vocalize my thoughts, or feelings or anything. Just— I don’t know, it never sounds right. Words are stupid.
Sheena: So why are you trying with me?
Mason: I don’t know. I guess I feel comfortable.
Sheena: I’m glad.

Maar de film is niet enkel diepgaand in de dialogen, want de film heeft zeker ook een boodschap. Meerdere malen wordt er benadrukt dat we als mens maar wat aanmodderen, we doen maar iets met ons leven, want er komt nu eenmaal geen handleiding bij het leven die ons zegt dat het zus of zo moet. Ons leven is eigenlijk maar klein en nietig als je alles in het groter geheel beschouwd.

Typisch Amerikaans

Naast herkenbaar en diepgaand geeft de film ook een deel weer van de Amerikaanse geschiedenis. Zo komt de inval van Bush in Irak aan bod, maar ook de verkiezingen met Obama als deelnemer. Dat honkbal een belangrijke sport is in Amerika wordt duidelijk wanneer hun vader hen meeneemt naar een honkbalwedstrijd van de Houston Atros in Houston, maar ook de wapenwet in Amerika en het christelijke geloof komen aan bod. Ook Harry Potter als belangrijk fenomeen komt erin voor wanneer hun moeder uit Harry Potter voorleest en wanneer Harry Potter and the Half-Blood Prince verschijnt in 2005 met heel de Harry Potter cultus die eraan vasthangt, want Harry Potter leeft op dat moment echt in Amerika. Niet alleen op literair vlak, maar ook op muzikaal vlak zijn er een paar kenmerkende liedjes. Zo speelt op een gegeven Somebody That I Used To Know van Gotye in de biljartzaal waar Samantha en Mason elkaar treffen en weet je dat we ons ergens rond 2011 situeren. Net zoals wanneer Samantha de videoclip Telephone van Lady Gaga en Beyonce aan haar stiefmoeder toont dat in 2009 is verschenen. Aan de loop van de culturele en sociale geschiedenis krijg je dus als het ware aanwijzingen van waar we ons ergens in de tijd bevinden.

Opmerkelijk

Richard Linklater

De regisseur, Richard Linklater (30 juli 1960, Amerika), heeft over het maken van deze film 12 jaar gedaan, want hij heeft voor de rol van Mason niet verschillende acteurs aangenomen, maar heeft de acteur Ellar Coltrane voor de volledige levensloop van Mason gecast. Dit werd nog nooit eerder gedaan en hierbij is deze film wel een unicum. Er was dan ook geen vast script voor deze film en de acteurs konden hun eigen bijdrage doen aan de film. De film werd dan ook voor allerlei prijzen genomineerd en sleepte ook verschillende prijzen in de wacht zoals de Zilveren Beer voor Beste Regisseur, drie Golden Globes Awards voor Beste Filmdrama, Beste Regisseur en Beste Vrouwelijke Bijrol, twee BAFTA Awards voor Beste Regisseur en Beste Film en een Academy Award voor Beste Vrouwelijke Bijrol.

Voor de soundtrack van de film passeren ook allerlei bekende namen de revue, zoals Coldplay (Yellow), Gnarls Barkely (Crazy), Gotye (Somebody That I Used To Know), Family Of The Year (Hero), Arcade Fire (Deep Blue) en zovele meer…

Kortom, dit is een prachtige familiefilm om een mooie avond mee te vullen!

You know how everyone’s always saying seize the moment? I don’t know, I’m kinda thinking it’s the other way around. You know, like the moment seizes us.