Mooie fragmenten: Fictie als verlangen naar de waarheid

Tags

,

Natuurlijk hadden ze gelijk. Maar hun gelijk was voor Ischa een reden om juist wel van mij te houden en het was voor mij de reden om van hem te houden. Uit hun gelijk komt die noodzakelijke liefde voor dat werk voort. Het is waar: drie is een massa en voor een massa ga ik spelen, die wil ik amuseren, choqueren, beleren, die wil ik verhalen vertellen.

Bij Ischa zie ik het ook. Het is een weerspannigheid tussen geheimzinnigheid en openhartigheid, tussen het verlangen om de waarheid te spreken en het onvermogen om dat in de meest intieme situaties te doen, het is de erkenning dat het wezen van de liefde kennis is en de worsteling met de angst, met zo veel angst om je te laten kennen. Wie schrijft grijpt met de pen naar de macht, omdat de machteloosheid onverdraaglijk groot is. Wie schrijft houdt even op met zichzelf geweld aandoen, met het loochenen, liegen, voorwenden, verhullen, met alles waartoe de schrijver zich gedwongen ziet zodra de angst toeslaat voor wat iemand met je kan doen. En die angst slaat toe zodra er iemand anders opduikt en dreigt de droom van het gekend willen worden waar te maken.

Schrijven komt voort uit zwijgen, angst, verlegenheid en uit een misschien wel bovenmatige ontwikkelde afkeer van onechtheid, vooral de eigen onechtheid. Fictie komt voort uit het verlangen naar de waarheid.

Er wordt me iets te veel ijdelheid toegeschreven aan acteurs, auteurs, performers, aan iedereen die blijk geeft om zich op de een of andere manier te willen openbaren. Volgens mij is de bron van die ambitie en het talent bijkans tegengesteld aan zoiets als ijdelheid: het is het terecht of onterecht gevoelde onvermogen om zich te openbaren in dagelijkse daden. Dit vermeende onvermogen kan alleen maar voortkomen uit mislukte, onbegrepen of miskende boodschappen en de meest wrede ontkenning is de boodschap van de liefde. Er is te weinig geloofd in de liefde van je daden.

Schrijvers, acteurs, entertainers, dansers, dichters en hoeren, ze begeven zich allemaal op het immense podium waar de wet van het alsof regeert. Ze doen dit omdat alleen het alsof hun de mogelijkheid biedt om de waarheid te zeggen. Op het podium van de fictie is de onthulling van de waarheid niet bedreigend of teleurstellend, want fictie maakt de schrijver en de speler onaantastbaar, juist omdat ze de pretentie van de waarheid hebben laten varen.

Maart loopt op zijn eind. Binnen twee maanden zijn er van het boek zeventigduizend in druk en gaan er dagelijks duizend over de toonbank. Vanaf de eerste vier nullen heb ik het getal niet meer kunnen bevatten, ik ben ermee opgehouden dat te proberen. Niet alleen in interviews, maar ook door familie en vrienden wordt me gevraagd hoe ik het kan verwerken, maar er is geen ramp gebeurd en er valt niks te verwerken. Ik laat er nauwelijks mijn gedachten over gaan en zoek niet naar verklaringen. Het enige wat mij bezighoudt is die man den de liefde voor hem. Ze is zo groot dat ik er soms naar verlang haar een paar uur niet te hoeven voelen, maar dat gaat niet.

Uit I.M. van Connie Palmen

Lectuurupdate: Lezen in tijden van corona

Tags

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Lezen in tijden van corona behoeft drastische leesmaatregelen! Daarom een stapeltje van wel 25 (!) boeken die ik wil lezen in coronatijd omdat ik denk dat dit toch nog even zal duren…

Op de leesstapel ligt een mix van fictie, non-fictie, Zweedse en Engelse boeken, jeugdliteratuur. Kwestie van te kunnen afwiselen:
1. De kunst van het ongelukkig zijn van Dirk De Wachter ✔
2. Een smerig dier van Paul Baeten ✔
3. De kracht van kwetsbaarheid van Brené Brown ✔
4. Leon & Juliette van Annejet Van Der Zijl ✔
5. Koning van Katoren van Jan Terlouw
6. Hier is alles veilig van Anneleen Van Offel
7. I.M. van Connie Palmen
8. Het achtste leven (voor Brilka) van Nino Haratischwili
9. Deserteren van Annelies Verbeke
10. Generaal zonder leger van Özcan Akyol
11. Gij Nu van Griet Op De Beeck
12. Het gewicht van de woorden van Pascal Mercier
13. Materiaalmoeheid van Marek Šindelka
14. Het archief van verloren kinderen van Valeria Luiselli
15. De polyglotte geliefden van Lina Wolff
16. Zulajka opent haar ogen van Guzel Jachina
17. Maaierstijd van Terry Pratchett
18. Grote verwachtingen van Geert Mak
19. Bedragaren van Sara Lövestam
20. I Skuggorna van Sara Lövestam
21. Katten som inte ville dö van Tony Samuelsson
22. Is dit een mens & Het respijt van Primo Levi
23. The Best Of Delphine Lecompte
24. De verborgen geschiedenis van Courtillon van Charles Lewinsky
25. The Nickel Boys van Colson Whitehead

Veel sterkte en goede moed aan iedereen in deze bange, rare tijden!

Mijn maandupdate februari 2020

Tags

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Februari was een vruchtbare lees- en kijkmaand. In totaal las ik 5 boeken en bekeek ik 8 films. Hieronder volgt een korte indruk van wat ik gelezen en gezien heb met het aantal sterren dat ik voor het boek of de film geef. Later is het de bedoeling dat er nog een uitgebreide recensie volgt naargelang ik daar tijd voor vind.

Flicka försvunnen van Sara Lövestam (2015)***

Om mijn Zweeds bij te houden, probeer ik af en toe eens een Zweeds boekje te lezen. Via een klasgenoot kreeg ik Flicka försvunnen in mijn handen. Het was een vrij eenvoudig boekje wat het Zweeds betreft en de verhaallijn was ook wel interessant (het is een vierdelige reeks) ware het niet dat het einde toch wel voorspelbaar en dus weinig verrassend was.

Het moois dat we delen van Ish Ait Hamou (2019)*****

Naar aanleiding van de leesclub die Ish Ait Hamou geeft over zijn nieuwste boek, las ik dit boek en wat voor een boek! Het is een hoogdringend boek in tijden van racisme, polarisatie en onverdraagzaamheid. De leesclub gaf aan het boek nog meer waarde en daardoor begreep ik sommige zaken ook beter. Ish Ait Hamou deelt met dit boek veel moois met heel Vlaanderen!

Reservoir 13 van Jon McGregor (2017)****

In Reservoir 13 is er een meisje vermist in een Engels dorpje. Heel het dorp gaat op zoek naar het meisje, maar Reservoir 13 is meer dan de zoektocht alleen. Het boek beslaat 13 hoofdstukken waarbij één hoofdstuk gelijk staat aan één jaar en daarin wordt voornamelijk de levens en verwikkelingen van de dorpsbewoners verteld en het voortkabbelen van de seizoenen. Een traag boek om langzaam van te genieten.

Kom hier dat ik u kus van Griet Op De Beeck (2014)****

Het verhaal kwam wat traag op gang, maar met Kom hier dat ik u kus zet Op De Beeck met haar hoofdpersonage, Mona een ijzersterk karakter neer. Kom hier dat ik u kus gaat over de laagten en hoogten in het leven, maar vooral over niet in het gareel lopen en te doen waar je zelf achter staat. De personages evolueren naarmate het verhaal vordert en het boek raakt toch wel belangrijke thema’s zoals de dood, opgroeien in ontwrichte gezinnen, het verliezen van een job en wat het leven allemaal voor ons in petto heeft.

Groter dan een droom van Jef Aerts en Marit Törnqvist (2013)****

Groter dan een droom behandelt het universele thema de dood en hoe we rouwen over iemand die we verloren hebben. Jef Aerts brengt op subtiele wijze het thema dood ter sprake en dit begeleidt door de mooie tekeningen van Marit Törnqvist. Een boek om cadeau te geven aan jonge kinderen die leren omgaan met verlies.

Pieter Konijn van Will Gluck (2018)***

Pieter Konijn maakt zijn buurman meneer McGregor het leven zuur door zijn moestuin te plunderen, maar op een dag wordt dit fataal voor meneer McGregor. Zijn achterneef erft het huis en de bijhorende moestuin, maar of dit een betere buurman is dan meneer McGregor moet nog blijken. Een spannende film met ook veel humor.

Vaiana van Walt Disney Studios (2016)****

Vaiana gaat op zoek naar de halfgod Maui om samen Te Fiti te zoeken en de teloorgang van de eilanden te verhinderen. Walt Disney Studios zet met Vaiana een mooi verhaal neer over vriendschap, geloven in jezelf en vooral ook opkomen voor jezelf.

Little Women van Greta Gerwig (2019)*****

Een verhaal over vier zussen en hun zorgen, onenigheden, maar ook hun liefde voor elkaar. Een mooie verfilming naar het boek van Louisa May Alcott, die zeker aanzet om ook het boek te gaan lezen. Little Women won terecht de Oscar voor beste kostuumontwerp, want de kledij doet je dromen naar het Amerika van de 19de eeuw.

The Peanut Butter Falcon van Michael Schwartz (2019)****

Michael Schwartz zet met The Peanut Butter Falcon een eigenwijze, humoristische en ongelofelijke film neer. Zak heeft het syndroom van Down en zit in een bejaardentehuis omdat er elders geen plaats voor hem is. Zak wil daar echter niet blijven en loopt weg omdat hij professionele worstelaar wil worden in The Salt Water Redneck school. Tijdens zijn tocht loopt hij Tyler tegen het lijf met wie hij op weg is naar de befaamde worstelschool.

Bad Teachter van Jake Kasdan (2011)***

Cameron Diaz zet als Bad Teacher, Elizabeth Halsey, de hoofdrol neer en gaat de concurrentie aan met Amy om het hart van de nieuwe leraar, Scott (Justin Timberlake) te veroveren. Elizabeth doet er alles aan om bij hem in een goed blaadje te komen, maar kan Scott wel de liefde geven die zij zoekt. Bad Teacher is een humoristische film met een verrassende uitkomst. Zeker het kijken waard!

The Forgotten van Joseph Ruben (2004)**

Telly Paretta heeft haar zoon Sam verloren in een vliegtuigongeluk en probeert dit te verwerken, maar dit verloopt zeer moeizaam. Ze kan zijn dood met moeite verwerken als ook blijkt dat iedereen er alles voor doet opdat ze haar zoon effectief volledig zou vergeten, maar dan komt Telly erachter dat er meer aan de hand is. The Forgotten is een sciencefiction thriller, die mij niet volledig kon bekoren. Ik had liever een iets verrassender einde gehad.

The Secret van Pascal Laugier (2012)***

In The Secret ontvoert The Tall Man jarenlang jonge kinderen die spoorloos verdwijnen, maar plots blijkt dat de verpleegster Julia (Jessica Biel) hierbij betrokken is. Julia geeft haar leven om het geheim te bewaren. The Secret is een film met toch wel een aantal verrassende wendingen, die het verhaal zeer spannend maken net als het einde dat zeer onvoorspelbaar is.

The Others van Alejandro Aménabar (2001)***

Nicola Kidman speelt de rol van Grace Stewart die in een groot landhuis woont samen met haar dochter, Anne en haar zoon, Nicholas. De kinderen mogen het daglicht echter niet zien, want ze lijden aan een dodelijke huidziekte en alle deuren moeten gesloten worden alvorens een nieuwe te openen. Op een dag staan er drie personen aan de deur die zich aanbieden als huispersoneel, maar dan begint Anne geesten te zien en begint alles mis te lopen. Een spannende film met een verrassend einde!

Februari 2020 was dus een vruchtbare maand. Hopelijk gaat het in maart ook zo vlot!

Veel kijk- en leesplezier!

Leesstapeltje maart 2020

Tags

, , , , , , , , , , , , , , , , ,

Ook maart begin ik met mijn welgekend leesstapeltje. We starten de maand ambitieus en we zien wel waar die eindigt! Hopelijk met veel uitgelezen boeken.

Reeds in begonnen in februari:
– The best of Delphine Lecompte
– De kracht van kwetsbaarheid van Brené Brown
– Is dit een mens & Het respijt van Primo Levi
– Katten som inte ville dö van Tony Samuelsson
– Het achtste leven (voor Brilka) van Nino Haratischwili
– I.M. van Connie Palmen

Lezen in een andere taal:
– Bedragaren van Sara Lövestam
– I Skuggorna van Sara Lövestam
– Katten som inte ville dö van Tony Samuelsson
– The Nickel Boys van Colson Whitehead

Omdat we nu eenmaal veel hulp nodig hebben:
– De kracht van kwetsbaarheid van Brené Brown
– De kunst van het ongelukkig zijn van Dirk De Wachter

Aan iedereen een toffe leesmaand gewenst! 😊

Uitgelezen: De meeste mensen deugen van Rutger Bregman (2019)

Tags

, ,

In De meeste mensen deugen ontkracht Rutger Bregman de gedachte dat de mens slecht is van nature. Dit doet hij door grote psychologische onderzoeken te betwisten. Zo komt hij tot de conclusie dat de resultaten van psychologische onderzoeken zoals de Stanford Prison Experiment en de schokmachine van Stanley Milgram gemanipuleerd zijn. De basis van zijn these zoekt hij in de filosofie bij Jean-Jacques Rousseau die stelt dat we diep vanbinnen goed zijn en dat de beschaving ons verpest heeft, wat lijnrecht staat tegenover de stelling van Thomas Hobbes dat de mens van nature slecht is en dat enkel de beschaving ons kan redden van onze dierlijke instincten.

Verder onderzoek wijst uit dat niet het slechte, maar het goede overheerst, want uit studies blijkt dat slechts 15-25% van de soldaten schiet in oorlogstijd. En blijkt het dat de jongens die gestrand waren op het eiland Ata harmonieus samenleefden in plaats van toestanden zoals in Lord of the Flies. Meer vrijheid en eigen verantwoordelijkheid zorgen immers voor motivatie en discipline, wat Bregman ook staaft met voorbeelden op de werkvloer, op school en in de politiek. En dit bewijst dat de mens goed is van nature.

De meeste mensen deugen is een pleidooi voor het goede wat hoognodig is in tijden van veel negativiteit. Op het einde reikt Bregman ook tien leefregels aan, waarvan ik er al zeker één heb toegepast, namelijk volg het nieuws niet meer. Het boek is een hoopvol lichtpuntje in de dagelijkse stroom van slecht nieuws, waardoor je na het lezen van het boek ervan overtuigd bent dat de meeste mensen deugen.

Info boek:

De meeste mensen deugen

Rutger Bregman

De Correspondent

9789082942187

13/09/2019

Mooie fragmenten: Kom hier dat ik u kus van Griet Op De Beeck (2014)

Tags

,

Er is zoveel wat ik deze vrouw zou willen vragen, maar alles voelt zo vreemd. Bedeesd blijf ik naar haar kijken. ‘Ik denk dat mijn vader er spijt van heeft, dat hij toen niet…’

‘Spijt…’ Ze gaat met haar duim en wijsvinger langs haar onderlip, zoals papa soms ook doet als hij aan het nadenken is. ‘We staan elke dag op, doen wat van ons verwacht wordt, en gaan dan weer slapen, en dat noemen we leven. We saboteren onszelf zonder het te beseffen, omdat we nadoen wat ons ooit is voorgedaan, en dan denken we dat het zo móet gaan. En ondertussen organiseren we de dingen zo, dat we gaan tijd hebben om stil te staan bij dat wat we ten diepste voelen. We vergeten wat we waard zijn en durven niet te geloven dat we het goeie wel degelijk verdienen. We vinden het makkelijker om te berusten bij ons leed, om onszelf te troosten na de pijn, dan te kiezen voor wat ons echt gelukkig zou maken.’ Ze gaat met haar hand door haar haar. ‘Zie mij u hier eens overdonderen. De wijsheid van een oud wijf, ge zult ook denken.’ Ze lacht gul.

‘Integendeel.’ Ga door, stop niet met praten, denk ik alleen maar.

‘Weet ge, het is, ik heb zoveel gedacht, sinds…’ Ze kijkt in de verte, wrijft met een paar vingers langs de palm van haar hand. ‘We doen altijd maar voort, en dan worden we oud, en dan voelen we het tot in onze gewrichten, dat de dingen eigenlijk niet kloppen, dat er iets anders mogelijk was geweest, als we beter hadden durven weten. Maar dan vinden we dat het te laat is. En straks dromen we heimelijk van eindelijk doodgaan, of van een hemel waar dan alles goed komt, al naargelang. Zo jammer allemaal, zo verschrikkelijk jammer.’ Ze draait met het glas in haar handen, drinkt het helemaal leeg. ‘Hoe oud zijt gij nu?’

‘Vijfendertig.’

‘Mag ik u dat zeggen? Dat ge goed moet leven, en harder moet dromen. Dat ge moet leren kijken naar uzelf, u afvragen waarom ge doet wat ge doet.’ Ze neemt mijn handen in haar handen en glimlacht alsof het met mij misschien nog in orde kan komen. We kijken naar mekaar. ‘Trouwens, praktisch nog even, ik ben er vergeten naar te informeren of er uren zijn waarop ik misschien kan telefoneren.’

‘Na acht uur, halfnegen is hij normaal altijd alleen op de kamer.’

‘Vraag hem anders eerst eens of hij dat fijn zou vinden.’

‘Dat doe ik, ik zal het u laten weten.’

Johanna gaat staan, en dus ik ook. Ik wil eigenlijk niet dat ze al weggaat, ik weet niet waarom ik dat niet wil. Ze omarmt mij, misschien omdat ze dat bij papa niet meer heeft kunnen doen, ze laat weer los, lijkt nog iets te willen gaan zeggen, maar dan draait ze zich om en loopt weg. Ik kijk haar na, zo lang als dat kan.

We hebben dit niet kunnen oefenen, dit samen wachten op de dood. Jammer, want ik heb zelden zo veel verenigde onbeholpenheid gezien, zo veel opgetelde soorten van onvermogen, zo veel mensen die bij mekaar niet gewoon zichzelf kunnen zijn, zelfs niet op dit soort uren van de waarheid. Als ik doodga, dan hoop ik dat er veel volk is, en dat ze drinken en kussen en omarmen en vertellen, en lachen met de domme grappen die ze maken uit onhandigheid, en huilen om het gemis dat er zit aan te komen, om het afscheid dat niet eerlijk is, of uit dronkenschap voor mijn part. Alles is beter dan dit, dan deze koele kamer vol gestolde stilte, dit gecrispeerde niet-weten.

Ik kijk achterom, hij is blijven staan, daar op de kale kasseien. ‘Ik wil u geen kwaad doen, integendeel.’ Ik zeg het veel te zacht, dat kan hij onmogelijk horen, ik weet het wel. Maar ik loop door, draai de hoek om. Aan de overkant van de straat schijnt de zon, zie ik, en ik steek over. De wind waait hard, maar het voelt warm, of warm genoeg. Ik wil graag zien, denk ik, omdat ik dat kan, en leven, voluit en gretig, omdat ik dat toch moet en het dan maar beter goed kan doen. Ik wil blijven stappen, tegen de wind in, langs huizen, bomen, water, wolken, stappen, en blijven stappen, tot aan de verre einders, tot daar waar alle beginnen begint. Ik zie een vader, hij tilt zijn zoontje op, en zet hem op zijn schouders, het ventje houdt zijn oren vast, alsof het teugels waren. Ik wil stoppen met hopen, denk ik, en doen wat moet gebeuren, om het te doen gebeuren. Ik stop mijn handen in mijn zakken, en versnel mijn pas. Ik wil eindelijk worden wie ik ben, niet wie ik altijd dacht dat anderen wilden dat ik was. In de verte zie ik vogels, ze vliegen in een grote zwerm naar waar ze moeten zijn. Ik denk: ik wil niet vergeten, omdat dat toch het enige wapen is dat we hebben tegen dat smerige sterven. Ik kijk naar mijn voeten en hoe ze doen wat ik wil, en ik denk: ik wil mezelf nooit meer ergens achterlaten. Ik wil lopen tot ik niet meer weet waar de straten zijn, en de luchten. Ik stap en ik zie voor mijn ogen al wat was, en dan droom ik al wat nog kan komen, dat is zoveel. Ik zie drie mensen op een stille bank, ze glimlachen misschien, misschien ook niet, dat valt moeilijk zomaar te zeggen. Ik zie een man met een boze baard, een kleine jongen met een rugzak, twee meisjes die verlangend kijken naar iets of iemand verderop, een kat die wegschiet onder de struiken. Ik voel mijn telefoon in mijn jaszak. Ik denk: ik wil begrijpen wat de liefde is, onthouden dat dat alles is, of toch bijna. Ik wil redden wat er te redden valt, mijzelf bijvoorbeeld, ik wil weten wat ik waard ben, kiezen voor wat klopt en goed is, geloven dat dat mag. Ik denk: dat is het, ik wil durven, eindelijk. Ja.

Uit: Kom hier dat ik u kus van Griet Op De Beeck

Uitgelezen: On Earth We’re Briefly Gorgeous van Ocean Vuong

Tags

,

In On Earth We’re Briefly Gorgeous schrijft Little Dog een brief aan zijn moeder. Het verhaal is autobiografisch en Ocean vertelt over het verleden van zijn familie ten tijde van de Vietnamoorlog, maar ook over zijn ervaringen als geïmmigreerde Vietnamees in Amerika. De Vietnamoorlog was een traumatische ervaring voor zijn moeder en grootmoeder en zelf geraakten ze nooit volledig geïntegreerd in Amerika, want ze waren zelfs niet eens het Engels machtig, wat soms voor vreemde taferelen zorgde, maar wat er ook voor zorgt dat zijn moeder nooit zijn brief zou kunnen lezen. Ocean Vuong werd soms hardhandig aangepakt door zijn moeder, maar toch was hun moeder-zoonrelatie goed.

In het boek heeft Ocean Vuong het niet alleen over zijn verleden en relatie met zijn moeder, maar ontdekt hij ook zijn ontluikende homoseksualiteit. Hij leert Trevor kennen via een job op een tabaksplantage en van het een komt het ander. Maar zijn leven met Trevor loopt niet van een leien dakje. Trevor heeft immers een zware drugsverslaving, wat ook faliekant afloopt. Ocean Vuong kan hem echter nooit vergeten, want hij is en was zijn eerste grote liefde.

Ocean Vuong zet een ijzersterk autobiografisch verhaal neer dat niet alleen mooi is omwille van het meeslepende verhaal dat ook hard en rauw is, maar ook omwille van zijn krachtige taal. Hij laat de gelegenheid niet liggen om sterke quotes niet te weren: ‘A comma superimposed by a period the mouth so naturally makes. Isn’t that the saddest thing in the world, Ma? A comma forced to be a period?’ Wanneer Ocean Vuong het heeft over het litteken van Trevor en hoe hij die een kus geeft. Niet alleen de quotes zijn zorgvuldig gekozen, ook op het einde concludeert Vuong dat we op aarde allemaal even schitteren. Hij vergelijkt dit met zonsopgang en -ondergang en hoe die schittering ontstaat doordat het ook weer verdwijnt, net zoals overleven. Om te schitteren, moeten we eerst gezien worden, maar dat zorgt ervoor dat we ook opgejaagd worden (vrij vertaald).

Hij schreef een roman die zeer poëtisch is van inslag, wat de lezer ook niet doet verbazen bij het horen dat hij de Whiting Award, the Forward Prize for Best First Collection en de T.S. Eliot Prize won met zijn poëziebundel Night Sky with Exit Wounds. Hopelijk blijft Ocean Vuong nog lange tijd schitteren in het literatuurlandschap!

Info boek:

On Earth We’re Briefly Gorgeous

Ocean Vuong

Jonathan Cape

9781787331501

04/06/2019

Leesstapeltje februari 2020

Tags

, , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Ook deze maand weer mijn gewoonlijke leesstapeltje. Er keren boeken terug van mijn stapeltje van januari, omdat die nog niet uit zijn, maar er komen ook een paar nieuwe boeken om de hoek gluren.

Mee van vorige maand:

  • Is dit een mens & Het respijt van Primo Levi
  • Kom hier dat ik u kus van Griet Op De Beeck
  • Reservoir 13 van Jon McGregor
  • Katten som inte ville dö van Tony Samuelsson
  • The best of Delphine Lecompte

Onder het motto: lezen in een andere taal:

  • Flicka försvunnen van Sara Lövestam
  • Katten som inte ville dö van Tony Samuelsson
  • Reservoir 13 van Jon McGregor

Uit de comfortzone treden:

  • Maaierstijd van Terry Pratchett
  • Groter dan een droom van Jef Aerts en Marit Törnqvist
  • The Best of Delphine Lecompte

Boeken die hoogdringend zijn:

  • Het moois dat we delen van Ish Ait Hamou
  • De kracht van kwetsbaarheid van Brené Brown

Mijn maandupdate januari 2020

Tags

, , , , , , , , , ,

In januari 2020 las ik drie boeken en bekeek ik twee films en één serie. Kortom, het was een goede eerste maand van het jaar. Hieronder volgt een korte indruk van de boeken die ik gelezen heb en van de films en serie die ik gezien heb.

  • Unstoppable van Tony Scott (2010)***

Unstoppable is een spannende actiefilm met een trein die onbestuurbaar op een stad afstevent en die moet gestopt worden vooraleer het de stad bereikt. Spanning ten top met Denzel Washington en Chris Pine in de hoofdrol.

  • De meeste mensen deugen van Rutger Bregman (2019)****

Rutger Bregman toont aan dat de meeste mensen deugen door oude psychologische onderzoeken te ontkrachten en door het tegendeel aan te tonen, maar hij hanteert ook mogelijkheden om burgerparticipatie en andere manieren van burgers te meer in de maatschappij te betrekken te geven als oplossing. De modale burger gaat immers niet plunderen wanneer de stad zonder stroom valt, maar de modale burger zou zoals de meeste mensen deugen.

  • Waagstukken van Charlotte Van den Broeck (2019)****

Met Waagstukken waagt Charlotte Van den Broeck zich aan haar eerste waagstuk in het essayistische proza. Dertien verhalen over architecten die blunderden met hun bouwwerk, waardoor ze zelfmoord pleegden. Deze dertien verhalen zijn doorweven met het leven van Charlotte Van den Broeck zelf en hoe het schrijven van haar roman onder haar huid kroop. Een literair pareltje waarvan men traag moet savoureren.

  • Mighty Joe Young van Ron Underwood (1998)****

Een verhaal voor dierenliefhebbers en hoe blijkt dat dieren in gevangenisschap toch niet zo gelukkig zijn en dat het beter is om hen in de natuur hun gang te laten gaan. Mighty Joe Young is een groot uitgevallen reuzegorilla die omwille van stropers naar een reservaat moet om zijn veiligheid te garanderen, maar dan komen de stropers erachter dat hij in dat reservaat zit en dan wordt het heel spannend.

  • On Earth We’re Briefly Gorgeous van Ocean Vuong (2019)*****

On Earth We’re Briefly Gorgeous is een roman dat blijft nazinderen. Ocean Vuong schreef een autobiografisch verhaal. Een moeder en grootmoeder die de oorlog in Vietnam overleefd hebben, maar die toch hun trauma’s eraan over gehouden hebben en die hun zoon soms hardhandig aanpakken. Hun zoon die homoseksueel is en verliefd is op een jongen die meer slecht is dan goed voor hem. Een roman dat de psychologie van de personages ontrafelt en dat de lezers weet te beroeren.

  • The Bridge Seizoen 1 van Björn Stein (2011)*****

The Bridge, een Zweeds-Deense serie over de Zweedse Saga Norén en de Noorse Martin Rohde die op zoek zijn naar de waarheidsverteller die achter verschillende misdaden zit, maar als het erop aankomt, blijkt dat de waarheidsverteller het op een van de rechercheurs gemunt heeft, omdat ze een verleden hebben. Een spannende misdaadreeks waarbij je op het topje van je zetel gaat zitten!

Uitgelezen: Waagstukken van Charlotte Van den Broeck (2019)

Tags

Charlotte Van den Broeck schijft met Waagstukken haar eerste waagstuk in het essayistische proza. Dertien essays vormen het geheel van haar boek die één overeenkomstig thema hebben. Het gaat allemaal om architecten wier bouwwerk mankementen vertoonde wat de aanleiding gaf voor die architecten om zelfmoord te plegen. Charlotte Van den Broeck zoekt het niet enkel in België, maar haar zoektocht gaat door heel Europa en zelfs Amerika. Die zoektocht net zoals Van den Broecks levensverloop verbinden alle stukjes met elkaar, want het schrijven van dit boek laat haar niet onberoerd. Ze weeft haar eigen leven door alle stukjes, want ze schrijft niet enkel zo maar over de bouwwerken en architecten. Ze gaat zelfs zo ver in haar queeste dat ze ieder bouwwerk gaat bezichtigen en waar ze ter plaatste ook verder grasduint in het leven van de architecten. Gaande van het Stedelijk Zwembad Stadspark in Turnhout, waar ze van afkomstig is over Villa Elbe in Napels naar Pine Valley Golf Course in Pine Valley.

Persoonlijk intrigeerde dat laatst vernoemde essay mij het meest, aangezien er over Pine Valley Golf Course een zekere mystiek hangt. Enkel leden mogen er binnen, dus Van den Broeck kon enkel de omgeving aanschouwen, maar niet het golfterrein zelf. Waagstukken is wat mij betreft toch een uitzonderlijk boek, omdat ik nog nooit een boek met dergelijk onderwerp las. Van den Broeck waagde het erop en is geslaagd in haar opzet: wat er met de architecten gebeurde, heeft geen groot belang in het boek, want het gaat hier om het geheel die je als lezer moet aanschouwen en waarbij je savoureert van de prachtige taal, die soms zeer filosofisch van inslag kan zijn. Een literair pareltje om van te snoepen!

Info boek:

Waagstukken

Charlotte Van den Broeck

De Arbeiderspers

9789029539661

01/10/2019